PROGRAM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO ABC XXI WIEKU
W bieżącym roku szkolnym nauczycielki z naszego przedszkola pracują w oparciu o program: "ABC program wychowania przedszkolnego XXI wieku", którego autorkami są: A. Łada Grodzicka, E. Bełczewska, M. Herde, E. Kwiatkowska, J. Wasilewska. Program został dopuszczony do użytku przez MEN (numer dopuszczenia: DKW-4013-1/00).
"Jest to pozycja innowacyjna, przeznaczona dla nauczyciela jako pomoc w jego codziennej pracy edukacyjnej, ale również dająca mu możliwość wprowadzania nowych pomysłów, własnych modyfikacji.
Współczesny sposób patrzenia na dziecko, proponowany przez Autorki, czyli realizacja założenia, że dziecko może wykonać różnorodne zadania pod warunkiem, że asystuje mu dorosły - nauczyciel, stwarza możliwość całościowego procesu edukacyjnego, wspomagającego rozwój pełnej osobowości dziecka.
Proponowany przez autorki materiał edukacyjny dotyczy całościowego, harmonijnego rozwoju dziecka, ale także, co cenne, pozwala mu na radosne, twórcze bycie sobą.
Również cenne jest to, że Autorki nie wprowadziły podziału na grupy i nie podporządkowały im określonych treści programowych. Uwzględnienie zasady, że nie zawsze wiek kalendarzowy pokrywa się z rzeczywistym wiekiem rozwojowym dziecka, stwarza nauczycielowi możliwość przemyślanego doboru treści do autentycznych możliwości rozwojowych wychowanków".
PROGRAM „JA TO POTRAFIĘ”
Podstawy filozoficzno psychologiczne i pedagogiczne programu opierają się na aktualnej wiedzy teoretycznej i empirycznej dotyczącej rozwoju i edukacji dziecka w wieku przedszkolnym.
Najważniejszymi przesłankami programu są:
* upodmiotowienie dziecka,
* wielokierunkowy rozwój osobowości,
* optymalne wykorzystanie jego potencjału rozwojowego,
* indywidualizacja oddziaływań wychowawczo-dydaktycznych.
PROGRAM „RAZEM Z DZIECKIEM”
Program wychowania przedszkolnego „Razem z dzieckiem” jest oparty na koncepcji pedagogicznej, która sprzyja zachowaniu odrębności rozwojowej dziecka objętego wychowaniem przedszkolnym, bez zróżnicowania wiekowego. Termin zaś ich realizowania zależy wyłącznie od indywidualnego rytmu rozwoju dziecka oraz od warunków, w jakich ono wzrasta, a także od nauczyciela – bacznego obserwatora.
Program realizuje ideę podmiotowości. Jest to właściwość edukacji nastawionej na stymulowanie indywidualnego rozwoju każdego dziecka zgodnie z jego możliwościami. Nie stawia wobec dzieci tych samych wymagań. Opiera się na aktywności wychowanków, rozwijając mocne strony każdego z nich. Kształtuje w dziecku szeroko pojętą samodzielność, która przejawia się w samoobsłudze, gotowości do podejmowania inicjatyw oraz umiejętności radzenia sobie z problemami.
PROGRAM WŁASNY
PROJEKT EDUKACJI REGIONALNEJ Pt. „CUDZE CHWALICIE, SWEGO NIE ZNACIE, ZA WŁASNYM PROGIEM WIELKIE SKARBY MACIE”
Program został opracowany przez mgr Irenę Ostrowską i Agnieszkę Żukowską i zatwierdzony do realizacji przez Radę Pedagogiczną od listopada 2005 r.
Program stwarza możliwość poznania przez dzieci dziedzictwa kultury naszego regionu oraz rozbudzania poczucia przynależności regionalnej.
AKTYWNE METODY I FORMY PRACY Z DZIECMI
I. Metody aktywności ruchowej i tańca
Metoda opowieści ruchowej J. C. Thulin
Metoda ta polega na tym, że nauczyciel przez odpowiedni dobór tematu wymyślonego przez siebie opowiadania, działa na wyobrażnię dziecka, skłaniając je do odtwarzania ruchem treści opowiadania i przedstawiania różnych sytuacji, a także sposobów poruszania się zwierząt itp.
Opowiadanie musi opierać się na zasadach wszechstronności ruchu, stopniowania wysiłku i zmienności pracy mięśniowej.
Metoda ruchu rozwijającego W. Sherborne
Metoda tejże autorki jest szczególnie przydatna w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi. Ideą metody jest posługiwanie się ruchem rozwijającym świadomość własnego ciała, świadomość przestrzeni i działania w niej, a także umiejętność i potrzebę dzielenia jej z innymi dziećmi.
Metoda gimnastyki twórczej R. Labana
Ważną rolę odgrywa tutaj inwencja twórcza dzieci, ich pomysłowość, fantazja, doświadczenie ruchowe. W metodzie tej posługujemy się różnymi formami ruchu, takimi jak: odkrywanie, naśladowanie, inscenizacja, pantomima, gimnastyka wykorzystująca ruch naturalny, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, taniec i opowieść ruchowa. Nauczyciel staje się współuczestnikiem i współpartnerem zabawy.
Gimnastyka rytmiczna A. i M. Kniessów
W metodzie tej eksponuje się naturalne formy ruchowe. Główny tok zajęć polega na naśladownictwie ruchu prowadzącego, który nie tylko demonstruje, ale jest również współćwiczącym. Metoda ta ma tę zaletę, iż stosuje się w niej nietypowe przybory, stosowane również jako instrumenty perkusyjne ( bijak obustronny, łuski orzecha kokosowego, dzwoneczki, itp.).
Metoda kinezjologii edukacyjnej
Wykorzystywane elementy tej metody wspomagają uczenie się poprzez ćwiczenia ruchowe. Proponujemy ćwiczenia ułatwiające zrównoważenie działania prawej i lewej strony mózgu i ciała. Ćwiczenia ruchowe wspomagają umiejętności matematyczne dzieci oraz pisanie, czytanie, rysowanie i uważne słuchanie.
Logorytmika
Stosowane elementy logorytmiki, to ćwiczenia słuchowo-ruchowe, których wiodącym składnikiem jest rytm. Głównym założeniem tej metody jest ścisły związek ruchu z muzyką. Zabawy muzyczno-ruchowe kształcąc ruchy całego ciała wpływają pośrednio na usprawnianie narządów mownych.
II. Techniki parateatralne
Drama – polega na zaangażowaniu się dzieci w fikcyjną sytuację. W dramie każdy odnosi sukces, nie ma tu bowiem nieważnych i żle zagranych ról.
Pantomima – połączenie ruchu, gestu i mimiki, szczególnie przydatna w pracy z dziećmi młodszymi.
Teatr kukiełkowy , pacynkowy – to taki, w którym dzieci samodzielnie wykonują kukiełki, pacynki, stają się reżyserami, scenografami i scenarzystami.
III. Metoda twórczego myślenia J. Osborne – Burza mózgów
Metoda ta jest szczególnie polecana podczas rozwiązywania problemów. Dzieci mają prawo zgłaszac swoje pomysły, które nie podlegają ocenie.
IV. Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz
Istotną rolę w tej metodzie pełnią trzy elementy: wzrokowy, słuchowy i motoryczny. Cwiczenia zawarte w metodzie usprawniają jednocześnie analizatory – słuchowy, wzrokowy i kinestetyczno-ruchowy, oddziaływają na procesy emocjonalne i zachowania społeczne.
V. Pedagogika zabawy – KLANZA
Nasuwa skojarzenia: Coś co jest przyjemne, coś co wyzwala spontaniczność, co daje radość. Repertuar zabaw zapewnia dobrowolność uczestnictwa, uwzględnia wszystkie poziomy komunikowania się, uznaje niwelowanie lęku, a wzmacnianie motywacji.